2000-ականների Հայաստանը հիշելիս դժվար է շրջանցել այն ժամանակվա փոփ մշակույթը։ Երաժշտական տեսահոլովակները, հեռուստահաղորդումները, ամսագրերը, համերգներն ու հեռուստաէկրաններին հայտնվող հայտնի դեմքերը ոչ միայն զվարճացնում էին հանրությանը, այլև ցույց էին տալիս՝ ինչ էր համարվում գեղեցիկ, նորաձև ու «թրենդային»։

Այսօր այդ տարիների լուսանկարներն ու տեսանյութերը մի ամբողջ ժամանակաշրջանի արխիվ են։ Իսկ դրանցում ամենաարագ նկատվող բաներից մեկը, իհարկե, հագուստն է։

‍

Երբ տեսահոլովակներն էին թելադրում՝ ինչ հագնել

2000-ականներին երաժշտական տեսահոլովակը արտիստի կերպարի մի մասն էր։

Հայկական փոփ երաժշտության տեսահոլովակներում հաճախ կարելի էր տեսնել ցածր գոտկատեղով ջինսեր, կարճ տոպեր, փայլուն գործվածքներ, դենիմային կերպարներ, քարերով զարդարված հագուստ և աչքի ընկնող աքսեսուարներ։

Այդ ժամանակվա տեսահոլովակներում հագուստը հաճախ ավելի ընդգծված էր, քան առօրյա կյանքում։ Տեսախցիկի առաջ կարելի էր փորձել այնպիսի կերպար, որը գուցե ամենօրյա զգեստապահարանի համար չափազանց համարձակ էր, բայց տեսահոլովակի համար՝ հենց այն, ինչ պետք էր։

‍

Ցածր գոտկատեղը՝ 2000-ականների գլխավոր հերոսներից մեկը

Եթե պետք լիներ մեկ հագուստով նկարագրել այդ տարիների փոփ մշակույթի ոճը, ցածր գոտկատեղով ջինսը շատ հավանական թեկնածու կլիներ։ Այն հաճախ համադրվում էր կարճ տոպերի, բաց գոտկատեղով վերնաշապիկների կամ մարմինը ընդգծող հագուստի հետ։ Ջինսի վրա կարող էին լինել ասեղնագործություններ, քարեր, փայլեր կամ այլ դետալներ։

‍

Փայլերը երբեք շատ չէին լինում

2000-ականների հայկական փոփ մշակույթի վիզուալ լեզուն առանց փայլի գրեթե հնարավոր չէ պատկերացնել։ Քարերով զարդարված տոպեր, ջինսեր, պայուսակներ, գոտիներ և նույնիսկ կոշիկներ հայտնվում էին ինչպես բեմական, այնպես էլ միջոցառումների կերպարներում։ Այդ տարիներին «պարզ» կերպարը հաճախ կարելի էր դարձնել ավելի տոնական՝ պարզապես մի փոքր փայլ ավելացնելով։ Եվ որքան շատ էր փայլում, այնքան ավելի 2000-ական էր։

‍

Դենիմը՝ առանձին կերպար

Ջինսը կարող էր դառնալ մի ամբողջ կերպար։ Ջինսե բաճկոններ, կիսաշրջազգեստներ, տոպեր, պայուսակներ և, իհարկե, տաբատներ․ դենիմը հայտնվում էր ամենուր։ Հատկապես հիշվող էին այն կերպարները, որտեղ միաժամանակ օգտագործվում էր մի քանի դենիմային կտոր։

‍

Փոքրիկ պայուսակ, մեծ գոտի, մեծ ականջօղեր

2000-ականների կերպարը հաճախ չէր ավարտվում հագուստով։ Փոքրիկ պայուսակներ, մեծ գոտիներ, խոշոր ականջօղեր, երկար վզնոցներ, լայն արևային ակնոցներ, գունավոր ապարանջաններ և մազերի տարբեր աքսեսուարներ լրացնում էին կերպարը։

‍

‍

‍

Իսկ տղամարդկանց ոճը՞

2000-ականների հայկական փոփ մշակույթի տղամարդկանց կերպարներն էլ ունեին իրենց հստակ լեզուն։ Լայն կամ ուղիղ կտրվածքով ջինսեր, կաշվե կամ ջինսե բաճկոններ, վերնաշապիկներ, սպորտային կոշիկներ, գոտիներ և աքսեսուարներ հաճախ էին հայտնվում արտիստների ու հեռուստադեմքերի կերպարներում։

Եվ, ինչպես կանանց դեպքում, աստղի կերպարը հաճախ տարբերվում էր առօրյա հագուստից․ տեսահոլովակը, համերգը կամ հեռուստատեսային ելույթը հնարավորություն էր տալիս ավելի ընդգծված կերպար ստեղծել։

‍

Հեռուստատեսությունը՝ որպես ոճային ուղեցույց

Եթե այսօր սոցիալական ցանցերն են ցույց տալիս՝ ինչ է կրում որևէ հայտնի մարդ, 2000-ականներին այդ դերը մեծ մասամբ կատարում էին հեռուստատեսությունն ու ամսագրերը։

Հեռուստահաղորդումների հյուրերի կերպարները, հաղորդավարների հագուստը, երաժշտական ծրագրերը և տարբեր միջոցառումների լուսաբանումները ձևավորում էին այն պատկերացումը, թե ինչն է «մոդա»։

Իսկ ամսագրերում հայտնված ֆոտոշարքերը հաճախ դառնում էին առանձին ոճային հիշողություններ։ Միայն մեկ լուսանկարն արդեն բավական էր, որպեսզի որևէ կերպար երկար ժամանակ մնա ընթերցողի հիշողության մեջ։

‍

Եվ, իհարկե, այս ամենը այսօր շատ ծանոթ է թվում

Հայկական փոփ մշակույթի 2000-ականների վիզուալը ձևավորվում էր երաժշտության, հեռուստատեսության և միջազգային միտումների ազդեցությամբ՝ տեղական առանձնահատկություններով։ Արտիստների կերպարներում միավորվում էին ժամանակի ամենահայտնի թրենդներն ու անհատական ոճը՝ ստեղծելով մի էսթետիկա, որն այսօր էլ հեշտ ճանաչելի է։

‍